Archiwum kategorii: Ferrari

Ferrari F12berlinetta 2015 – Krapkowice

Ferrari F12berlinetta to niezwykłe gran turismo, flagowy model określany przez producenta jako najpotężniejszy produkowany seryjnie samochód do użytku drogowego. Jego wolnossący silnik V12 jest klasycznie umieszczony z przodu i napędza koła tylne mocą do 740 koni mechanicznych, osiąganych przy 8250 obrotach na minutę. Osiągi? 340 km/h i 3,1 s do setki. Kształty nadwozia to dzieło firmy Pininfarina, budowane według filozofii dwubiegunowej. Z jednej strony powstały w nawiązaniu do historycznego modelu Ferrari 125 S z 1947 roku, a z drugiej nadążają za najnowszymi trendami mody, a przede wszystkim są wynikiem osiągnięć aerodynamiki i postępu technologicznego. Ponoć nie da się poprawić Ferrari, ale tu próba została podjęta z wyjątkowym smakiem i gustem. F12 otrzymało obniżone zawieszenie i stworzone na zamówienie felgi Turismo Kimbex Design – kute monoblocki o średnicy 21 i 22 cali, doskonale dopasowane designem do charakteru jego sylwetki.
Czytaj dalej Ferrari F12berlinetta 2015 – Krapkowice

Ferrari 225 S Berlinetta 1952 – SPRZEDANE

W latach 50-tych Ferrari szlifowało klejnoty – silniki V12 zaprojektowane przez Gioachino Colombo i Aurelio Lamprediego.
Model 225 Sport został zbudowany w oparciu o podwozie poprzedniej wersji 212 Export, wykorzystujące ten sam rozstaw osi, 2250 mm. Podobnie jak poprzednik, Ferrari 225 S zostało pomyślane jako model do wyścigów długodystansowych. Do samochodów przypisano numery podwozia o parzystych numerach, wyposażono je w kierownicę po prawej stronie i potrójne gaźniki Webera. Ferrari 225 S, zaprezentowane podczas Giro di Sicilia w 1952 roku, zbudowane zostało z wykorzystaniem podwozia Gilco „Tuboscocca” (rurowe pół-monokokowe), podczas gdy nadwozie to kunszt projektantów z Touring i Vignale. Nowe Ferrari przybierało kształt dwumiejscowej Berlinetty lub Spydera. Wyprodukowano około 21 okazów w dwóch wersjach: na standardowym podwoziu Export Tubolare oraz bardziej rozwiniętej wersji Tuboscocca. Prawie każdy okaz został zbudowany przez Vignale, producenta nadwozi, który wkrótce stał się głównym zleceniobiorcą Maranello dla samochodów wyścigowych z silnikiem Lamprediego.

Czytaj dalej Ferrari 225 S Berlinetta 1952 – SPRZEDANE

Ferrari Mondial T 1989 – 259000 PLN – Wrocław

Ferrari Mondial debiutowało w 1980 roku, a jego nazwa podkreślała odniesione rok wcześniej zwycięstwo w Formule 1. Auto otrzymało nieco wydłużoną sylwetkę, zdolną pomieścić 4 pasażerów, i boczne wloty powietrza, które powtórzono później w modelu Testarossa. Sylwetka była bardziej łagodna niż 308 GT4, a za jej opracowanie odpowiedzialne było studio Pininfarina. We wnętrzu nie rezygnowano z luksusu – fotele tapicerowano skórą Connolly, szyby opuszczane były elektrycznie. Przez 2 pierwsze lata model wypuszczano jako Mondial 8, później przyszła pora na Mondial Quattrovalvole i Mondial 3.2, aż wreszcie w marcu 1989 roku, zostało zaprezentowane Ferrari Mondial T. Zmieniono w nim ułożenie silnika – wcześniej montowano go porzecznie, tu znalazł się w pozycji wzdłużnej z obróconą skrzynią biegów, od której wzięto skróconą nazwę modelu (T to Trasversale, czyli „poprzecznie”). Ta zmiana pozwoliła obniżyć środek ciężkości o całe 12 cm. Pojemność zwiększono do 3,4 l, a moc maksymalna sięgnęła 300 KM przy 7200 obrotach na minutę. Do 1993 roku wyprodukowano ich jedynie 858 sztuk. Według rankingu z kwietnia 2017 roku sporządzonego przez Autoscout, Ferrari Mondial zajmuje 1 miejsce wśród najbardziej niedocenianych samochodów przeszłości, na drugim miejscu uplasowało się Maserati Biturbo, a na trzecim Ferrari Dino GT4.
Czytaj dalej Ferrari Mondial T 1989 – 259000 PLN – Wrocław

Ferrari Testarossa 1986 – Tomaszów Mazowiecki

Ferrari Testarossa to bez wątpienia ikona lat 80-tych. Następca Berlinetty Boxer był większy, lżejszy i wyróżniał się zupełnie nową stylistyką. Stworzona przez Pininfarinę sylwetka charakteryzowała się umieszczonymi po bokach wlotami do chłodnic i szerokim tyłem gęsto podzielonym poziomymi listwami. Debiut nastąpił w 1984 roku, a samochód uznano za bliższy ostentacji Lamborghini niż klasycznej elegancji Ferrari. W odróżnieniu od innych supersamochodów, Testarossa wyposażona została kompletnie, m.in. w klimatyzację, skórzaną tapicerkę i elektryczną regulację foteli, co czyniło codzienną eksploatację przyjemniejszą. Prezentowany egzemplarz to poszukiwany model „monospecchio” – z umieszczonym na charakterystycznym wysięgniku pojedynczym lusterkiem, co podobnie jak koła mocowane centralnymi nakrętkami, było cechą charakterystyczna wczesnych egzemplarzy. Prezentowana Testarossa pochodzi z rynku szwajcarskiego, ma przebieg 42 tysiące kilometrów i jedyny słuszny, czerwony kolor.
Czytaj dalej Ferrari Testarossa 1986 – Tomaszów Mazowiecki

Ferrari 400 Automatic 1979 – 159000 PLN – Warszawa

Ferrari 400 po raz pierwszy zostało zaprezentowany na Salonie Motoryzacyjnym w Paryżu w 1976 roku. Z 12-cylindrowym silnikiem widlastym pod maską, było pierwszym modelem w historii marki, który zaoferował w standardowym wyposażeniu automatyczną skrzynię biegów. To najlepiej oddawało charakter modelu – był to luksusowy „gran tourer”, stworzony do pokonywania dalekich tras w komforcie i luksusie. Ferrari 400 było reprezentatywnym samochodem używanym przez wielkich przedsiębiorców przemysłu motoryzacyjnego tamtych czasów, takich jak Gianni Agnelli i Sergio Pininfarina. Prezentowany w ogłoszeniu egzemplarz pochodzi ze Szwajcarii, w odróżnieniu od późniejszych wersji 400i wyposażony jest jeszcze 6 dwugardzielowych gaźników Webera. To jedna z zaledwie 354 wyprodukowanych sztuk w takiej specyfikacji (gaźniki + automat).
Czytaj dalej Ferrari 400 Automatic 1979 – 159000 PLN – Warszawa

Ferrari F40 1991 – SPRZEDANE

Ferrari F40 bez wątpienia jest jedną z największych legend słynnej włoskiej marki. Opracowane jako pierwszy wielki rocznicowy model, było zarazem ostatnim autem zbudowanym pod okiem wielkiego Enzo Ferrari. Budowane było w oparciu o model 288 GTO, tworzone z myślą o rywalizacji w B grupie. Podwójnie doładowane 3-litrowe V8 umieszczono w przestrzennej ramie rurowej, wyposażonej w niezależne zawieszenie wszystkich kół z podwójnymi wahaczami oraz wentylowane hamulce tarczowe z czterema zaciskami. Czysto wyścigowe chassis ubrano w kanciastą karoserię stworzoną przez znanego stylistę Pininfariny, Leonardo Fioravantiego. Dołożono wszelkich starań, aby zminimalizować masę. Nadwozie wykonano z kevlaru i włókna węglowego, co znacznie zmniejszyło masę własną w porównaniu do modelu 288, a jednocześnie potroiło sztywność konstrukcji. Zmniejszenie masy dotyczyło również wnętrza, w którym znajdowały się wyściełane tkaniną fotele z kompozytu i tworzywa sztucznego, zwalniacze drzwi z paskami czy nawiercane pedały. Po wprowadzeniu modelu na Salonie Samochodowym we Frankfurcie w 1987 roku zapotrzebowanie klientów zaskoczyło fabrykę. Maranello szybko rozszerzyło produkcję poza początkowo planowane 400 egzemplarzy, ostatecznie budując 1315 samochodów. Prezentowany egzemplarz to jeden z 213 egzemplarzy przygotowanych na rynek amerykański. Wyposażony w klimatyzację, katalizatory i opuszczane szyby, zdawał się zdatny do jazdy, choć życie wybrało dla niego inny scenariusz, oparty na prezentacji wdzięków w salonach i garażach. To F40 ma obecnie jedynie 6407 mil i oferowany jest wraz z kompletną dokumentacją, fabrycznym zestawem narzędzi i Czerwoną Księgą Ferrari, potwierdzającym zgodność jego wszystkich podzespołów z fabryczną specyfikacją. Auto niedawno przeszło serwis, na wypadek gdyby nowy właściciel zechciał je eksploatować. Samochód wylicytowany został za prawie 1,39 miliona dolarów, czyli ponad 5 milionów złotych.
Czytaj dalej Ferrari F40 1991 – SPRZEDANE

Ferrari 365 GTB/4 Daytona 1971 – USA

Niedługo po wprowadzeniu przełomowego Ferrari 365 GTB/4 Daytona w 1968 roku, prywatni kierowcy wyścigowi wyrazili zainteresowanie wersją wyczynową samochodu. Po dwóch próbach Luigiego Chinetti i jego North American Racing Team w 24-godzinnym wyścigu Le Mans, które zakończyły się piątym miejscem w klasyfikacji generalnej w 1971 roku, Maranello podjęło rękawicę. Zbudowało trzy serie po pięć egzemplarzy fabrycznych Daytona Competizione. Dziesięć standardowych modeli produkcyjnych zostało niezależnie zmodyfikowanych, dzięki czemu liczba ogólnie uznanych samochodów Daytona Competizione wzrosła do 25 egzemplarzy. Wyniki były niesamowite. 4. miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de France w 1971 roku, 5. i 1. miejsce w klasie w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1972 roku, 1. i 2. miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de France w 1972 roku. Dwa kolejne zwycięstwa w klasie w 24h Le Mans w 1973 i 1974 roku, a w 24-godzinnym wyścigu na torze Daytona zwycięstwo w klasyfikacji generalnej oraz w swojej klasie w 1973 roku i w 1975 roku. Ten niezwykły, wyścigowy rekord zapewnił modelowi 365 GTB/4 świetną reputację plasując go wśród najlepszych samochodów wyścigowych klasy GT, jakie kiedykolwiek rywalizowały na torze. Daytona Competizione przypominała światu sportów motorowych o dominacji Ferrari w wyścigach wytrzymałościowych, podobnie jak wcześniej z modelami 250 SWB, 250 GTO i 250 LM.
Czytaj dalej Ferrari 365 GTB/4 Daytona 1971 – USA

Ferrari 575 GTZ Zagato 2005 – USA

Ze wszystkich wielkich, włoskich firm karoseryjnych powojennej ery, chyba żadna nie jest tak doceniana za niezwykłe połączenie walorów estetycznych i sukcesów sportowych, jak Zagato. Mediolańska firma odniosła pierwszy wielki sukces w latach trzydziestych XX wieku dzięki nadwoziu spyder wyścigowej Alfa Romeo 6C. Po powojennym odrodzeniu Zagato weszło w swój złoty wiek, w którym powstały jedne z najbardziej zapadających w pamięć projektów nadwozi. Zainspirowane przez wyścigową żyłkę właściciela Elio Zagato, były to gotowe na tor samochody sportowe. W projektach z lat pięćdziesiątych XX wieku, uwagę przykuwał charakterystyczny dach, tak zwany „double-bubble”. Dwie wypukłości zobaczyć możemy na dachu Alfy Romeo 1900C SS, Fiata 8V, Maserati A6G 2000, Astona Martina DB4 GT i różnych modelach Abartha Coupe. Czerpiąc garściami z tych doświadczeń firma do dziś tworzy czyste piękno na kołach. Nie inaczej było z projektem Ferrari 575 GTZ Zagato. Kiedy znany kolekcjoner Yoshiyuki Hayashi postanowił wysłać dwa Ferrari 575 Maranello F1 do Włoch z przykazem „przerobienia” ich tak, aby na tym nie stracił, Andrea Zagato, szef SZ Design i wnuk założyciela firmy, nie zastanawiał się długo. Na życzenie klienta w oparciu o stylistykę Ferrari 250 GT Tour de France stworzono 575 GTZ. Wystawiony na aukcji numer 140719 to ostatni z sześciu 575M Maranello przekształconych przez zespół Andrei i Marelli Zagato z oficjalną aprobatą fabryki Ferrari. Ten 575 GTZ ma obecnie przebieg jedynie 3678 mil. Skrupulatnie konserwowany okaz uznany przez Ferrari Classiche za pojazd o znaczeniu historycznym był tematem artykułu w magazynie Cavallino w 2010 roku. Ferrari jest idealne do prezentacji na konkursach elegancji na całym świecie, a wycenione zostało na 1,75 – 2,25 miliona dolarów.
Czytaj dalej Ferrari 575 GTZ Zagato 2005 – USA

Ferrari Mondial 3.2 1988 – SPRZEDANE

Ferrari Mondial 3.2 po raz pierwszy zostało zaprezentowane w 1985 roku podczas Frankfurt Auto Show, jako przedostatnia inkarnacja pierwszego Ferrari, w którym zrezygnowano z trzycyfrowego oznaczenia modelu. Nazwa nawiązywała do legendarnego, wyczynowego samochodu sportowego z lat 50. Kanciaste nadwozie ze studia Pininfarina w Mondialu 3.2 otrzymało nowe koła oraz lakierowane zderzaki, które najlepiej wyglądały w kolorze Rosso Corsa. W Ferrari Mondial 3.2 znacznie polepszyły się osiągi. Silnik V8 umieszczony centralnie i poprzecznie, powiększony został z 3 do 3,2 litra, dając moc ponad 270 KM. Układ napędowy prosto z Formuły 1, jedynka w dół, czyli skrzynia w układzie dog leg, lekkie nadwozie, kształt klina – czego chcieć więcej od konia z Maranello? Ten niesamowity okaz z miejscem dla czterech osób to wstęp w inny wymiar klasycznej motoryzacji, którą naprawdę warto poznać.
Czytaj dalej Ferrari Mondial 3.2 1988 – SPRZEDANE

Ferrari 250 GTE 2+2 Polizia 1962 – UK

We Włoszech w latach 60-tych większość przestępstw kończyła się pościgiem samochodowym, a złoczyńcy robili wszystko, by skuteczni uciec przed Policją. Jednym z najbardziej szanowanych i odnoszących sukcesy funkcjonariuszy policji we Włoszech był wówczas Armando Spatafora, który na pytanie „Co musisz dostać, aby ich łapać?”, odpowiedział „Co może być lepszego niż Ferrari?”. I tak też się stało. Spatafora był jednym z zaledwie czterech rzymskich policjantów wybranych na kurs szybkiej jazdy odbywający się w Maranello. Ze swoim 3-litrowym V12 i maksymalną prędkością przekraczającą 250 km/h, Ferrari 250 GTE zmieniło zasady gry. Pod koniec kursu policjant został zabrany do fabryki Ferrari, gdzie otrzymał swój nowy samochód, i był to właśnie prezentowany egzemplarz. Zbudowano jedynie dwa Ferrari 250 GTE 2+2 Polizia, jednak drugi z nich szybko zakończył karierę niefortunnym wypadkiem, po zaledwie kilku tygodniach w służbie. Okaz obecnie będący w kolekcji Girardo & Co., stał się sercem i duszą rzymskiej policji na kolejne 6 lat, osiągając status legendy nie tylko wśród służb. Okaz wycofany z czynnej służby pod koniec 1968 roku sprzedany został w 1972 roku na publicznej aukcji. Zakupił go Alberto Cappelli i utrzymywał oryginalność okazu przez kolejne 40 lat. Cappelli i jego dwaj synowie lubili pokazywać samochód na niezliczonych imprezach. W 1984 roku samochód ponownie trafił w ręce Armando Spatafory na wyścigu Coppa delle Dolomiti, gdzie ku zaskoczeniu wszystkich, emerytowanemu policjantowi osiągnął drugi najszybszy czas w historii! Ze względu na status legendy, samochód ten został wypożyczony do nowo powstałego Muzeum Pojazdów Policyjnych w Rzymie na początku 2000 roku. To wtedy sam komendant naczelny policji jechał aż z Rimini przywożąc dla Ferrari oryginalne policyjne radio. Od tego czasu prezentowany okaz jest jedynym prywatnym samochodem we Włoszech ze specjalnym pozwoleniem na poruszanie się z syreną, niebieskim światłem i w barwach „Squadra Volante”. Niezwykle oryginalny egzemplarz może stać się prawdziwą perłą w koronie każdej kolekcji. Jego cena jest dostępna jedynie na zapytanie zainteresowanego zakupem.
Czytaj dalej Ferrari 250 GTE 2+2 Polizia 1962 – UK