Prace nad modelem W140 rozpoczęły się w 1981 roku, produkcja miała rozpocząć się w październiku 1989 roku. Od 1982 do 1986 roku analizowano kilka projektów, aż do 9 grudnia 1986 roku, kiedy to zatwierdzono ostateczny projekt autorstwa Oliviera Boulaya. Ostateczny projekt nadwozia do produkcji został zatwierdzony w 1987 roku. Przed rozpoczęciem produkcji wygląd zewnętrzny W140 został zmieniony, ponieważ wszystkie modele W140 miały wgłębioną osłonę chłodnicy, zamiast planowanej, ekskluzywnej osłony w najwyższym modelu. Cecha ta została później rozszerzona na całą gamę Mercedes-Benz. W 1989 roku wprowadzono 18-miesięczne opóźnienie, aby dostosować model do silnika V12 i wysokowydajnego układu hamulcowego. W rezultacie ostateczne prototypy rozwojowe ukończono w czerwcu 1990 roku. Modele pilotażowe produkowano od czerwca 1990 roku do stycznia 1991 roku. Model W140 wprowadził innowacje, takie jak podwójne szyby w oknach, dociąganie drzwi i pokrywy bagażnika, elektryczne szyby opuszczane po napotkaniu przeszkody, tylne znaczniki parkowania wysuwane z tylnych błotników (wycofane z nich w późniejszych modelach i zastąpione systemem parkowania z wykorzystaniem sonaru) oraz system ogrzewania, który w razie potrzeby nadal emitował ciepłe powietrze po wyłączeniu silnika. Ze względu na takie szczegóły, model W140 jest często nazywany ostatnim Mercedesem, który został „przeprojektowany”. Uważa się, że opracowanie pojazdu kosztowało Mercedes-Benz ponad miliard dolarów. W140 kosztował około 25 procent więcej niż jego poprzednik, W126. Podobnie jak jego poprzednik, samochód był dostępny z dwoma rozstawami osi. Model 600 SEL W140 (S 600 L od połowy 1993) był dostępny z drewnianymi osłonami tylnej popielniczki, drewniano-skórzaną gałką zmiany biegów, skórzaną deską rozdzielczą i zamszową podsufitką, w przeciwieństwie do modeli z silnikiem V8 i rzędowym 6-cylindrowym. Produkcja trwała 7 i pół roku.
Czytaj dalej Mercedes S 600 L W140 1993 – SPRZEDANY
