Archiwa tagu: Bonhams

Bardzo ceniony na rynku, angielski dom aukcyjny Bonhams założony został w 1793 roku. Jest jednym z najstarszych i największych domów aukcyjnych specjalizujących się w dziełach sztuki i antykach. Jego nazwa rozpoznawana jest na całym świecie i kojarzona z najlepszymi aukcjami dzieł sztuki, biżuterii, samochodów oraz innych wyrobów kolekcjonerskich.

Lancia Aurelia PF200 Spider 1952 – SPRZEDANA

Lancia Aurelia PF200 Spider wykorzystuje podwozie i układ jezdny z Lancii Aurelii B52 – jednego z najbardziej zaawansowanych samochodów sportowych swojej epoki. Niezwykle opływowa karoseria to Streamline, inspirowana lotnictwem odmiana modernizmu, która dużą uwagę poświęcała aerodynamice. Konstrukcja otrzymała również świetny silnik, 2-litrową jednostkę V6. Oferowany na aukcji egzemplarz jest pierwszym z pokazowych samochodów. Siedem zbudowanych przez Pinin Farina okazów różniło się nieco od siebie, chociaż wszystkie miały charakterystyczny okrągły przedni wlot powietrza, przypominający północnoamerykański myśliwiec F-86 Sabre. Koncept zadebiutował w 1952 roku, kiedy to nr 1004 został zaprezentowany na stoisku Pinin Farina podczas Salonu Samochodowego w Turynie. Boczne wloty powietrza i sześć rur wydechowych to zachwycające detale. Zadbano tu o miękki dach, który chowany jest w karoserii, dzięki czemu samochód zachowuje swój opływowy wygląd. Samochód zakupiła włoska gwiazda filmowa i miłośnik pięknych samochodów, Renato Rascel. Obecny właściciel zakupił Lancię w 1974 roku. Zastał Lancię w bardzo złym stanie. Samochód został odrestaurowany w latach 80. Żmudna, ale i profesjonalna renowacja trwała prawie 10 lat i kosztował 35 milionów lirów. Gdy Lancia w końcu dotarła do domu, właściciel umieścił samochód w jednym z salonów głównego budynku. To tutaj rodzina spędzała większość wieczorów, zwłaszcza w weekendy. Samochód stał na środku pokoju jako element centralny. W latach 90. silnik uległ awarii i został zdemontowany, po czym zdecydowano się na jego wymianę na identyczny typ. Samochód prezentowany jest wraz z licznymi dokumentami, zdjęciami i publikacjami na jego temat. Wyceniony na 800 tysięcy do miliona euro egzemplarz nie osiągną podczas aukcji w Paryżu oczekiwanej wartości, mimo to został sprzedany za 718750 euro.
Czytaj dalej Lancia Aurelia PF200 Spider 1952 – SPRZEDANA

Mercedes 450 SLC 5.0 C107 1980 – Francja

Mercedes 450 SLC 5.0 to topowa wersja modelu, stworzona do homologacji w Rajdowych Mistrzostwach Świata w 1978 roku. Egzemplarz jest jednym z zaledwie 1636 egzemplarzy wyposażonych w mocniejszy, całkowicie aluminiowy silnik o pojemności 5 litrów i mocy 240 KM, lecz to co czyni z niego absolutnie kolekcjonerski rarytas to osoba pierwszego właściciela. Był nim jeden z najwspanialszych piłkarzy w historii, Diego Armando Maradona. Samochód był prezentem dla Maradony od jego pierwszego dużego klubu piłkarskiego w Argentynie. Samochód został podarowany Maradonie przez samego Juana Manuela Fangio, pięciokrotny mistrz świata Formuły 1. 450 SLC 5.0 został zbudowany zgodnie ze specyfikacją europejską. Wykończony na czerwono z czarną skórzaną tapicerką, jest wyposażony w automatyczną skrzynię biegów, światła przeciwmgielne, elektryczne szyby, klimatyzację i elektrycznie rozsuwany szyberdach. Z około 61445 kilometrami na liczniku samochód znajduje się w świetnym stanie zachowania. Mercedes jest także w bardzo dobrym stanie mechanicznym, a jego poprzedni właściciel poświęcił uwagę również kosmetyce. Do samochodu dołączony jest oryginalny dokument, na którym widnieje nazwisko Maradony, zdjęcie młodego Maradony stojącego obok Mercedesa, a także kilka dodatkowych przedmiotów kolekcjonerskich i dokumentów. SLC wycenione zostało wstępnie na 150 – 250 tysięcy euro i licytowane będzie w Grand Palais w Paryżu już 2 lutego.
Czytaj dalej Mercedes 450 SLC 5.0 C107 1980 – Francja

Ferrari 365 GTB/4 Daytona 1970 – Francja

Każde Ferrari jest, w większym lub mniejszym stopniu, przełomowym samochodem. Niewiele jest jednak drogowych aut z Maranello, które zawładnęły wyobraźnią Ferraristi tak, jak 365 GTB/4. Model ten zadebiutował podczas salonu paryskiego w 1968 roku, wkrótce zyskując nazwę „Daytona” na cześć wyniku 1-2-3, uzyskanego przez Ferrari 330P4 na torze Daytona w 1967 roku. To ostateczna odmiana wspaniałej linii samochodów sportowych Ferrari z silnikami V12 z przodu. Za opływową stylistykę z nosem rekina odpowiedzialny był Leonardo Fioravanti z Pininfariny. Przywrócił on tradycyjny wygląd długiej maski, małej kabiny i krótkiego końca, zachowując jednocześnie pełną elegancję. Styl karoserii obejmował także niezwykły, przezroczysty panel o pełnej szerokości samochodu, zakrywający reflektory. Chociaż prototyp został zaprojektowany i zbudowany przez Pininfarinę, produkcję wersji seryjnej powierzono spółce zależnej Ferrari – Scaglietti. Całkowicie aluminiowy silnik V12 Daytony miał pojemność skokową 4390 cm3 i osiągał maksymalną moc 352 KM. Konstrukcja z suchą miską olejową umożliwiła montaż nisko w podwoziu, a przesunięcie skrzyni biegów do tyłu pozwoliło osiągnąć rozkład masy 50/50. W momencie wprowadzenia na rynek w 1968 roku Daytona była najdroższym seryjnie produkowanym Ferrari w historii, a przy maksymalnej prędkości przekraczającej 273 km/h, była także najszybszym produkcyjnym samochodem na świecie. Tworzenie Daytony zakończono w 1973 roku z 1300 egzemplarzami wersji Berlinetta i 121 Spyder.
Czytaj dalej Ferrari 365 GTB/4 Daytona 1970 – Francja

Lamborghini Diablo VT 6.0 SE 2001 – SPRZEDANE

Po 17 latach produkcji legendarny Countach został zastąpiony przez Diablo. Było najszybszym i najbardziej zaawansowanym modelem marki, przebijając poprzednika pod każdym względem. Diablo projektował Marcello Gandini, odpowiedzialny wcześniej za Lamborghini Miura i Countach. Powiększony do 5,7 litra, 48-zaworowy silnik V12 Lamborghini po raz pierwszy otrzymał wtrysk paliwa, osiągając moc maksymalną 492 KM. Dzięki większej mocy i niższemu współczynnikowi oporu niż Countach, Diablo z łatwością przyćmiło swojego poprzednika, osiągając 322 km/h. Co ważniejsze, jego przyspieszenie i prędkość maksymalna były nieznacznie lepsze niż u największego konkurenta, Ferrari F40. Wkrótce pojawiły się wersje roadster i targa oraz Diablo VT z napędem na cztery koła. W 2001 roku podczas salonu samochodowego w Genewie Lamborghini ogłosiło produkcję ostatniej serii 40 samochodów. Oferowany na aukcji egzemplarz w specyfikacji SE to numer 05 z tej limitowanej serii kończącej produkcję. Lamborghini Diablo VT 6.0 SE zostało zbudowane zgodnie ze specyfikacją dla krajów Zatoki Perskiej i zakupione jako nowe w listopadzie 2001. Zostało zamówione w kolorze Oro Elios z wykończeniem Marrone i zawsze pozostawało w rękach jednego właściciela. Ma 50 tys. km przebiegu i wymaga serwisu. Lamborghini licytowane podczas aukcji Bonhams bez ustalonej ceny minimalnej zdecydowanie przekroczył przedaukcyjną wycenę i sprzedany został za 276 tysięcy funtów szterlingów.
Czytaj dalej Lamborghini Diablo VT 6.0 SE 2001 – SPRZEDANE

Lamborghini Countach LP400S 1981 – SPRZEDANE

Legendarna Miura była niezrównana, ale stopień, w jakim jej następca przyćmił największe supersamochody lat 60., był dla wszystkich szokiem. Countach zaprezentowany podczas genewskiego salonu w 1971 roku tak jak poprzedni model wystylizowany został przez Marcello Gandiniego z Carrozzerii Bertone. Różnił się jednak od niego zdecydowanie, a jego stylistykę opisywano najczęściej słowem: agresywna. Opinia publiczna i dziennikarze spodziewali się, że to jedynie prototyp. Na szczęście Lamborghini zlekceważyło krytykę rzekomego braku praktyczności samochodu, a Countach wszedł do produkcji zmieniony tylko w szczegółach. Silnik V12 zastosowano ten sam co w Miurze, chociaż tym razem zainstalowany został wzdłużnie. Aby uzyskać optymalny rozkład masy, projektant Paolo Stanzani umieścił pięciobiegową skrzynię biegów przed silnikiem. Produkcja rozpoczęła się w 1974 roku, a w roku 1978 pojawił się już zmodernizowany model LP400S. Rozległe zmiany w podwoziu i zawieszeniu, a także nowe opony Pirelli P7 sprawiły, że samochód mógł się rozpędzić do 289 km/h. Wyprodukowano zaledwie 237 egzemplarzy LP400S.
Czytaj dalej Lamborghini Countach LP400S 1981 – SPRZEDANE

Mercedes SLR McLaren 722 S Roadster 2009 – SPRZEDANY

Mercedes SLR to dzieło powstałe we współpracy z firmą McLaren, partnerem zepołu Mercedesa w formule 1. Oferowany w latach 2003-2010 był popisem możliwości technologicznych, a zainstalowany w nim silnik AMG 5,5 l o mocy 617 KM uczynił z niego jeden z najmocniejszych samochodów produkcyjnych w historii, z prędkością maksymalną sięgającą 334 km/h. Wersja 722 S Roadster to coś szczególnego. Zbudowana dla uczczenia zwycięstwa oryginalnego modelu SLR w wyścigu Mille Miglia w 1955 roku, zaprezentowana została na targach we Frankfurcie w 2007 roku. Liczba 722 nawiązywała do numeru startowego historycznej wyścigówki Stirlinga Mossa. Produkcja ruszyła z początkiem 2009 roku i zamknęła się w ilości zaledwie 150 sztuk. Ten piękny egzemplarz sprzedany został w Szwajcarii i od nowości traktowany był jak obiekt kolekcjonerski. Auto nigdy nie zostało zarejestrowane, a jego przebieg w momencie skatalogowania to jedyne 41 kilometrów. Pięknie skonfigurowane auto licytowane podczas aukcji The Bond Street Sale 2022 w Londynie, licytowane bez ceny minimalnej sprzedało się za 687 tysięcy funtów (ok. 3,6 mln złotych).
Czytaj dalej Mercedes SLR McLaren 722 S Roadster 2009 – SPRZEDANY

Maserati Bora 1972 – UK

Jedną z jaśniejszych gwiazd genewskiego salonu w 1971 roku była bez wątpienia rewelacyjna Bora. Nazwana na cześć chłodnego, suchego i porywistego wiatru z północny, była dziełem Giorgetto Giugiaro z Ital Design. Umieszczony centralnie ilnik V8 Maserati o pojemności 4,7 litra sprzężony został z pięciobiegową skrzynią ZF, a całkowicie niezależne, dwuwahaczowe zawieszenie zostało zaprojektowane przez Giulio Alfieri, konstruktora związanego z F1. Bora to jeden z pierwszych modeli „nowej generacji”, który pojawił się po przejęciu Maserati przez Citroena. Wykorzystywał on technologię hydrauliczną tego ostatniego do regulacji siedzeń i pedałów, podnoszenia reflektorów i obsługi doskonałego wspomagania hamulców. Opływowy kształt i moc maksymalna 310 KM sprawiały, że prędkość maksymalna Maserati to aż 258 km/h.
Czytaj dalej Maserati Bora 1972 – UK

Citroën DS 21 Majesty 1969 – Szwajcaria

Interpretacje Citroena DS i ID opracowane przez Henriego Chaprona znacznie różniły się od standardowej wersji produkcyjnej. Niesamowite i charakterystyczne dodatki na nadwoziu to nie wszystko, czego można się było po nich spodziewać. Własną wersję ekskluzywnego DS pokazał podczas Porte de Versailles Salon de l’Auto w październiku 1964 roku, używając nazwy „Majesty”. Celem Henriego było zadowolenie nielicznych klientów, którzy uważali DSa w wersji Prestige za niewystarczająco ekskluzywnego. Majesty charakteryzował się wyższą i bardziej kanciastą linią dachu w porównaniu do fabrycznego DS. Zapewniało to większą przestrzeń nad głową pasażerom z tyłu. Ten limitowany model był produkowany do 1969 roku, w sumie zbudowano ich zaledwie 27 sztuk. Tylko trzy ostatnie były wyposażone w nowy przód z liftingu z 1969 roku, który zawierał kierunkowe reflektory. Oferowany na aukcji egzemplarz jest właśnie jednym z tego ekskluzywnego trio. Samochód jest wykończony w kolorze Midnight Blue i jak większość dzieł Chaprona posiada dodatkowe ozdobne elementy zewnętrzne, takie jak chromowane listwy progowe i polerowane aluminiowe osłony kół. Wyposażony jest w hydraulicznie sterowaną skrzynię biegów z dźwignią na desce rozdzielczej. Dolna deska rozdzielcza jest ręcznie malowana zgodnie z oryginalną specyfikacją w wykończeniu ze sztucznego drewna, a siedzenia i panele drzwi wykończone są skórą w kolorze beżowym Havana w wykończeniu Pullman, uzupełnionym grubą brązową wełnianą wykładziną. Majesty został całkowicie odrestaurowany i jest gotowy do jazdy lub wystawienia na pokaz. Wyceniony został na 50 – 100 tysięcy franków szwajcarskich, a oferowany będzie bez ceny minimalnej na nadchodzącej aukcji Bonhams w Gstaad, w kantonie Bern w Szwajcarii.
Czytaj dalej Citroën DS 21 Majesty 1969 – Szwajcaria

Monteverdi 375/4 1974 – SPRZEDANE

W latach 60. amerykańskie jednostki V8 były postrzegane przez wielu niezależnych europejskich producentów samochodów jako najlepszy sposób napędzania luksusowego Grand Tourera. Takie samochody miały konkurować ze starymi wyjadaczami, takimi jak Ferrari, Maserati czy Aston Martin. Tą drogą szły takie firmy, jak AC, Jensen, Facel Vega, De Tomaso czy Iso Rivolta. Podobnie uczynił szwajcarski dealer BMW, Peter Monteverdi, który postanowił wykorzystać silniki i skrzynie biegów Chryslera w swoich luksusowych samochodach sportowych. Pierwszym z nich był, wprowadzony na rynek w 1967 roku, High Speed 375S – dwumiejscowe coupé z nadwoziem zaprojektowanym przez Pietro Frua. Monteverdi wykorzystywało rurową ramę przestrzenną, niezależne przednie zawieszenie z podwójnymi wahaczami i tylną oś De Dion, a klienci mogli wybierać między 7-litrowymi (375 KM) i 7,2-litrowymi (450 KM) Hemi V8. Cały samochód roztaczał wokół siebie aurę bogactwa. Wersja 2+2 – 375L – została dodana do gamy w 1969 roku, a kolejne rodzaje nadwozia obejmowały kabriolet High Speed 375C oraz 375 Berlinettę Coupe (zastępującą 375S). 375/4 to piękny, czterodrzwiowy, sportowy sedan osadzony na znacznie dłuższym rozstawie osi, o długości sięgającej imponujących 5,3 m. Wyposażenie wnętrza było pierwszorzędne zarówno dla siedzących z przodu pasażerów, jak i na tylnych siedzeniach. Produkcja tych ręcznie budowanych i doskonale wyposażonych samochodów realizowana była w ściśle ograniczonych ilościach od 1967 do 1976 roku. Egzemplarz Monteverdi 375/4 wystawiony na sprzedaż posiada tabliczkę stwierdzającą, że został: „Przebudowany w 1983, sprowadzony do USA w styczniu 1986”. Niestety w momencie inwentaryzacji nie były dostępne żadne dalsze informacje dotyczące historii samochodu. Monteverdi jest oferowane z kopią bliskowschodniego dokumentu rejestracyjnego datowanego na 2012 rok. Pomimo, że samochód będzie wymagał wiele pracy, aby przywrócić go do użytku, Monteverdi sprzedano za 112 tys. franków szwajcarskich.
Czytaj dalej Monteverdi 375/4 1974 – SPRZEDANE

Aston Martin Lagonda IV 1989 – USA

Odrodzenie nazwy Lagonda za sprawą Astona Martina w połowie lat 70-tych zaowocowało czterodrzwiowym samochodem z silnikiem V8 pod maską. Koncepcja ta pojawiła się w 1974 roku podczas Salonu Samochodowego w Londynie. Szokujące nadwozie, zaprojektowane przez Williama Townsa, oparte zostało na bazie modelu DBS. Lagonda wnętrze miała tak samo luksusowe, jak futurystyczne kształty na zewnątrz. Fotele ze skórami Connolly, wykładzina Wilton i fornir z orzecha włoskiego, a wszystko to ręcznie wykańczane przez wykwalifikowanych rzemieślników zgodnie z najlepszą tradycją Aston Martin. W Lagondzie dobrze sprawdzony, 5,3-litrowy silnik V8 Astona wykorzystywał kwartet dwugardzielowych gaźników Weber 42DCNF i wytwarzał maksymalnie 280 KM. Automatyczna skrzynia biegów Chrysler Torqueflite była standardem. Długa na ponad 5 metrów, szeroka na 1,8 metra i ważąca dwie tony Lagonda była imponującym widokiem pod każdym względem. Seria 4, zaprezentowana na Salonie Samochodowym w Genewie w marcu 1987 roku, nabrała nieco bardziej miękkiego wyglądu. Ostre krawędzie zostały zaokrąglone, a wyskakujące reflektory zastąpiono trzema reflektorami z każdej strony grilla. Według Aston Martin Lagonda Limited zbudowano 106 egzemplarzy Lagondy 4 serii, z czego 72. z kierownicą po lewej stronie, Lagonda wystawiona na aukcji to jeden z nich. Dokumenty Aston Martin potwierdzają, że samochód był wykończony został w kolorze Pennine Sand z ciemnobrązową deską rozdzielczą i beżowymi dywanami. Lagonda jako nowa dostarczona została do Cole European w Kalifornii, gdzie luksusowy Aston spędził pierwsze 23 lata, jako część kolekcji Teda Magee. Zadbany i minimalnie użytkowany Aston, z czystym raportem CARFAX, ma oryginalny przebieg 12325 mil. Pomimo iż zaleca się ponowne uruchomienie mechaniczne samochodu przed użyciem, Lagonda wyceniona została na poziomie 70 – 90 tysięcy dolarów, a licytowana będzie bez ceny minimalnej już 5 czerwca.
Czytaj dalej Aston Martin Lagonda IV 1989 – USA